خنا به قلم حنانه بامیری
پارت سی و هشتم :
***
باز صبح افتاده بود روی خاک. رطوبت سیاه بهار لای بند انگشت و شیار بیل رسوخ کرده بود؛ زمین خیس و یخ‌زده زیر ضربه‌های پی‌درپی من آرام‌آرام ترک می‌خورد؛ نه از ضرب دستم، از دردی که راهی جز این نداشت؛ از خشمی که راهی نداشت جز خالی‌شدن روی گل و لجن.
شکم زمین چروک و زخمی‌تر از همیشه بود؛ کف دستان من اما ورم‌کرده از بیل‌زدنی و خون‌مرده از فشار بار بی‌جواب.
تاول پشت تاول، هرکدام
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0منظورش از ماهرخ گیله لو کی بود؟